Waarom ik op Beurs Vrouw in Leeuwarden over babyverlies sprak
Tussen alle gesprekken op Beurs Vrouw in Leeuwarden stond ik daar met een onderwerp dat je misschien niet direct op een vrouwenbeurs verwacht: babyverlies.
Drie dagen lang sprak ik met mama’s, oma’s, zussen, vriendinnen en professionals. Sommige mensen kwamen naar me toe met hun eigen verhaal. Anderen bleven even staan, luisterden of namen een kaartje mee.
Juist daarom vond ik het belangrijk om daar te zijn. Een miskraam of stilgeboorte komt niet alleen ter sprake op een herdenkingsdag of tijdens een bijeenkomst die speciaal over verlies gaat. Vrouwen nemen hun kinderen en hun verhalen overal mee naartoe. Ook naar een beurs.
Een gesprek hoeft niet zwaar te beginnen
Wanneer ik over babyverlies spreek, denken mensen soms dat ieder gesprek meteen heel verdrietig zal zijn. Maar je kunt ook gewoon beginnen met een naam. Met een vraag. Of met het besef dat iemand die naast je staat iets heeft meegemaakt waar je niets van wist.
Op de beurs merkte ik opnieuw hoe verschillend mensen bij mijn plek bleven staan. Niet iedereen wilde vertellen. Dat hoefde ook niet. Soms was luisteren genoeg.
Dat vind ik belangrijk in mijn werk. Ik wil dat er over onze kinderen gesproken kan worden, zonder dat iemand verplicht wordt haar hele verhaal te delen. Je mag zelf kiezen wat je vertelt, wanneer je dat doet en tegen wie.
Babyverlies raakt meer mensen dan alleen de moeder
De gesprekken op de beurs gingen ook over de mensen om een moeder heen. Een oma mist haar kleinkind. Een vriendin wil er zijn, maar zoekt naar woorden. Een professional ontmoet ouders op een kwetsbaar moment en vraagt zich af wat helpt.
Hun ervaringen zijn niet hetzelfde als die van de ouders. Toch hebben hun woorden en reacties invloed op hoe zichtbaar een kindje in het leven van een gezin mag blijven.
Daarom spreek ik niet alleen met vrouwen die zelf een kind verloren. Ik wil ook dat de mensen om hen heen beter durven luisteren, vragen en de naam van een kind blijven noemen. Op mijn pagina met gratis hulp voor ouders en hun omgeving vind je ook iets om door te sturen naar iemand die graag steun wil geven.
Waarom ik dit onderwerp blijf meenemen
Ik ben mama van Jasmijn, Tom en Tim. Jasmijn verloor ik door een miskraam. Tom en Tim werden stilgeboren. Zij horen bij mijn leven, ook op de dagen waarop ik lach, werk en nieuwe mensen ontmoet.
Mijn eigen ervaring bracht me ertoe om over babyverlies te schrijven en te spreken. Inmiddels gaat mijn werk ook over vrouwen die een ouder kind verloren. Ik zie steeds opnieuw hoe belangrijk het is dat een kind genoemd mag blijven worden én dat er belangstelling is voor het leven van de moeder nu.
Daarom vind je mij ook op plekken waar het gesprek niet vanzelf over verlies begint. Als je wilt weten waarover ik spreek voor organisaties, werkgevers en bijeenkomsten, lees dan meer over mijn werk als spreker over baby- en kindverlies.
Wat ik van Beurs Vrouw meenam
Ik ging naar Leeuwarden om babyverlies zichtbaar te maken. Ik kwam thuis na drie dagen met veel gesprekken in mijn hoofd. Ook de korte ontmoetingen bleven me bij: iemand die even luisterde, een kaartje meenam of ruimte maakte voor een verhaal.
Je hoeft geen perfecte woorden te vinden om een gesprek mogelijk te maken. Je kunt beginnen met belangstelling. En de ander laten bepalen hoeveel ze wil vertellen.
Wil je zulke gesprekken rustig thuis of onderweg horen? In mijn podcast Wanneer moederschap anders gaat praten we over onze kinderen, over wat hun verlies verandert en over het leven dat ondertussen doorgaat.
