Mag ik laten zien dat ik weer blij ben na het verlies van mijn kind?
Je hebt een fijne middag gehad. Je hebt gelachen, ergens zin in gekregen en misschien zelfs plannen gemaakt. Dan zie je iemand die weet dat jouw kind is overleden. Ineens vraag je je af: Wat denkt diegene als ik zo vrolijk ben?
Misschien houd je je blijdschap een beetje in. Je wilt niet dat iemand denkt dat je verdriet voorbij is. Of dat je kind minder bij je hoort nu er ook weer fijne dagen zijn.
Die aarzeling begrijp ik. Maar jouw lach vertelt niet het hele verhaal van jouw leven. Net zoals jouw verdriet dat niet doet.
Waarom voelt het spannend om weer blij te zijn?
Na het verlies van een kind zien mensen vaak vooral je verdriet. Ze vragen hoe het met je gaat, zijn voorzichtig met hun woorden of weten juist helemaal niet wat ze moeten zeggen.
Wanneer jij weer plezier hebt, kan het voelen alsof je moet uitleggen hoe dat mogelijk is. Alsof anderen maar één versie van jou tegelijk kunnen begrijpen: de moeder die haar kind mist, of de vrouw die geniet van haar leven.
Maar jij bent allebei.
Ik ben de mama van Jasmijn, Tom en Tim. Dat verandert niet wanneer ik lach, op reis ga of enthousiast vertel over mijn werk. Mijn kinderen horen bij mijn leven. En dat leven bevat inmiddels ook veel waar ik blij van word.
Moet je jouw blijdschap uitleggen aan anderen?
Nee. Je hoeft niet bij iedere lach te zeggen dat je je kindje nog steeds mist. De mensen die dichtbij je staan, kunnen wel geholpen zijn met jouw woorden.
Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen:
‘Ik heb een fijne tijd gehad. En ik mis mijn kind nog steeds.’
Dat zijn twee zinnen die naast elkaar mogen staan. Je vraagt daarmee niemand om jouw gevoelens te beoordelen. Je laat alleen iets zien van hoe jouw leven nu is.
Misschien merk je juist dat je bij bepaalde mensen minder vrij durft te zijn. Ze reageren ongemakkelijk als je over je kind praat, maar ook als je gelukkig bent. Dat kan vermoeiend zijn. Je hoeft jezelf niet steeds passend te maken voor wat een ander op dat moment kan begrijpen.
Wat als een andere moeder nog midden in haar verdriet zit?
Ook dan hoef je jouw leven niet kleiner te maken. Wel kun je zorgvuldig zijn in hoe je luistert en wat je deelt.
Wat voor jou vandaag fijn voelt, hoeft voor haar nog niet mogelijk te zijn. Je hoeft haar niet te vertellen dat zij straks ook weer zal lachen. En je hoeft je eigen fijne moment niet weg te stoppen omdat zij vandaag verdrietig is.
In gesprekken met vrouwen merk ik hoe belangrijk die ruimte is: niemand hoeft op hetzelfde punt te staan om elkaar serieus te nemen. Soms wil de één vertellen en wil de ander vooral luisteren. Dat is allebei deelname aan het gesprek.
Voel je je geregeld alleen met wat jij inmiddels weer fijn vindt én met wat je nog mist? Lees dan ook waarom je je na kindverlies eenzaam kunt voelen tussen mensen die van je houden.
Leven met je kind én met wat er nu is
Je kind hoeft niet alleen aanwezig te zijn op de dagen waarop je huilt. Je kunt de naam van je kind noemen tijdens een fijn gesprek. Je kunt een mooie dag hebben en ’s avonds even stilstaan bij wie je daarbij had willen hebben.
Dat is iets wat ik vrouwen binnen Ruimte voor Leven na Verlies gun: een plek waar je niet hoeft te kiezen welk deel van jezelf je laat zien. Je mag vertellen over je kind, over wat moeilijk is en over waar je weer naar uitkijkt.
Wil je eerst mijn eigen verhaal leren kennen, dan kun je mijn boek Stilgeboren lezen. Daarin schrijf ik over Jasmijn, Tom en Tim en over het leven dat daarna verderging.
Je mag blij zijn waar anderen bij zijn. Ook vandaag blijf je de moeder van je kind.
