19 jaar Tim – waarom ook een traditie na babyverlies mag veranderen

22 augustus is het negentien jaar geleden dat mijn zoon Tim werd geboren.

Mijn stilgeboren zoon.

Negentien jaar.

Als je me jaren geleden had gevraagd hoe mijn leven er negentien jaar later uit zou zien, had ik daar waarschijnlijk geen enkel beeld bij gehad.

Hoe zou ik hem dan missen?
Zou zijn verjaardag nog steeds zo’n bijzondere dag zijn?
Wat zou ik die dag doen?
En misschien nog wel belangrijker: wie zou ík dan zijn?

Vandaag weet ik het antwoord.

Tim hoort nog steeds volledig bij mijn leven.

Maar ik ben niet meer dezelfde vrouw als negentien jaar geleden.

En daarom mag ook de manier waarop ik zijn jaardag vier veranderen.

Jarenlang dezelfde bloemen voor Tim

Jarenlang kocht ik op zijn jaardag een witte roos en een zonnebloem.

Die twee bloemen hoorden bij hem.

Een witte roos en een zonnebloem. Ieder jaar opnieuw.

Ik heb daar nooit over nagedacht. Het was gewoon onze traditie.

Tot ik dit jaar ineens voelde: ik wil iets anders.

Niet omdat die bloemen niet meer goed zijn.

Niet omdat ik afstand wil nemen van vroeger.

En al helemaal niet omdat Tim minder belangrijk is geworden.

Juist niet.

Ik wilde iets dat beter past bij waar ik nu sta.

Dit jaar krijgt Tim 19 bloemen

Dus ontstaat er morgen een nieuwe traditie.

Een prachtige bos bloemen met 19 stelen.

Eén steel voor ieder jaar dat Tim zijn jaardag telt.

Volgend jaar twintig.

Daarna eenentwintig.

Als ik alleen al aan dat beeld denk, word ik er blij van.

Want in plaats van ieder jaar twee dezelfde bloemen, groeit de bos vanaf nu met hem mee.

En ergens vertelt dat precies het verhaal van de afgelopen negentien jaar.

Niet alleen mijn verlies is met mij meegereisd.

Mijn leven is ook gegroeid.

Je hoeft je kind niet los te laten om verder te leven

Er wordt rondom verlies vaak gesproken over loslaten.

Dat woord heeft voor mij nooit geklopt.

Ik heb Tim niet losgelaten.

Ik wil hem ook helemaal niet loslaten.

Hij is mijn zoon.

Wat ik wél heb gedaan, is mijn leven steeds verder openen.

Voor nieuwe ervaringen. Voor geluk. Voor reizen. Voor mensen. Voor plannen. Voor lachen. Voor mijn werk. Voor alles wat nog voor me ligt.

En Tim?

Die gaat gewoon mee.

Niet als een zwaar pakket dat ik iedere dag moet meesjouwen, maar als onderdeel van mijn verhaal.

Dat verschil is voor mij enorm.

Ook herinneringen mogen meegroeien

Misschien denken we soms dat een ritueel hetzelfde moet blijven omdat het anders voelt alsof we iets kwijtraken.

Maar waarom eigenlijk?

Wij veranderen toch ook?

Ons leven verandert.

Onze relatie met ons overleden kind verandert.

De rauwheid van de eerste jaren is niet dezelfde als de liefde die negentien jaar later aanwezig is.

Dat betekent niet dat een kind verder weg komt te staan.

Soms juist het tegenovergestelde.

Ik kan tegenwoordig veel vrijer over Tom en Tim praten dan vroeger. Ik kan hun namen noemen terwijl ik lach. Ik kan intens gelukkig zijn en tegelijkertijd weten dat zij ontbreken.

Dat is geen tegenstelling meer.

Het bestaat naast elkaar.

Verdriet EN geluk

Dat kleine woordje EN is voor mij in de afgelopen jaren steeds belangrijker geworden.

Ik kan Tim missen EN een prachtige dag hebben.

Ik kan stilstaan bij zijn geboorte EN zin hebben in mijn toekomst.

Ik kan verdriet voelen EN gelukkig zijn.

Ik kan moeder zijn van twee stilgeboren zoons EN een leven leiden dat bruist.

Het ene haalt niets van het andere af.

Misschien is dat wel een van de grootste misverstanden rondom babyverlies: dat doorgaan met leven iets zegt over hoeveel je van je kind hield.

Dat doet het niet.

Mijn geluk neemt niets weg van Tim.

Mijn toekomst neemt niets weg van Tim.

Sterker nog: een groot en vol leven doet voor mij veel meer recht aan alles wat zij in beweging hebben gezet.

Hoe vier je de jaardag van een stilgeboren kind?

Er bestaat geen goede manier.

Sommige ouders gaan naar het graf.

Anderen steken thuis een kaars aan.

Er wordt taart gegeten, een ballon opgelaten, een wandeling gemaakt, een lievelingsgerecht gekookt of juist helemaal niets gepland.

En sommige tradities blijven een leven lang hetzelfde.

Dat is allemaal goed.

Maar wanneer iets wat jarenlang klopte ineens niet meer klopt, mag je het veranderen.

Je hoeft geen traditie vol te houden omdat je die ooit bent begonnen.

Je doet je kind daarmee niet tekort.

Misschien geef je juist ruimte aan wie jij inmiddels bent geworden.

Morgen staan er 19 stelen

Morgen ga ik dus bloemen halen.

Geen witte roos met een zonnebloem meer.

Ik weet nog niet eens precies welke bloemen het worden.

Dat hoeft ook niet.

Ik wil een mooie, volle, kleurrijke bos.

Negentien stelen.

Voor negentien jaar Tim.

En volgend jaar wordt de bos weer een beetje groter.

Daar zit voor mij iets ongelooflijk moois in.

Want dat is precies wat ik ook mijn leven gun.

Dat het mag blijven groeien.

Met alle liefde voor wat er was.

Met alle ruimte voor wat er nog komt.

En met Tim er gewoon bij.

Voor altijd mijn zoon.
En voor altijd onderdeel van mijn leven.

Tim
22 augustus 2007