Mijmeren over je overleden kind: wie zou je zijn geworden?

Je ziet een kind met een rugzak naar school lopen en vraagt je ineens af: Zou mijn kind nu ook zo groot zijn geweest?

Misschien denk je aan een verjaardag die er nooit kwam. Aan een stem die je niet hebt leren kennen, of aan de vraag welke dingen je kind leuk zou hebben gevonden. Je weet dat je het antwoord nooit krijgt. Toch komen die gedachten terug.

Na een miskraam, stilgeboorte of het overlijden van een kind kan mijmeren over het leven dat je samen had kunnen hebben een manier zijn om bij je kind stil te staan. Je hoeft je daar niet voor te schamen. En je hoeft ook niet te besluiten hoe je kind ‘geweest zou zijn’ om er even over te mogen nadenken.

Waarom je je afvraagt wie je kind geworden zou zijn

Wanneer je kind overlijdt, mis je je kind zoals je het hebt gekend. Je kunt ook de momenten missen die nog voor jullie lagen. De eerste schooldag. Een verjaardag. Samen aan tafel zitten. Een gesprek wanneer je kind ouder zou zijn.

Soms overvalt zo’n gedachte je midden in een gewone dag. Een naam op een klassenlijst, een paar schoenen in een etalage of de leeftijd van het kind van een vriendin kan genoeg zijn.

Dat je hierover nadenkt, betekent niet dat je blijft hangen in wat er niet is. Je kind heeft een plek in jouw leven. Dan is het begrijpelijk dat je ook denkt aan de jaren die je samen had willen beleven.

Mag je fantaseren over een toekomst die er niet kwam?

Ja. Je mag je afvragen of je kind op jou zou lijken, op je partner, of misschien op niemand van jullie twee. Je mag glimlachen bij een gedachte die in je opkomt. En je mag verdrietig worden omdat je het nooit zult weten.

Er is geen juiste manier om hierover te denken. Sommige ouders vinden het fijn om zich iets voor te stellen. Anderen voelen juist weerstand bij zulke vragen. Misschien verandert dat ook per dag.

Jij hoeft jouw kind geen verzonnen leven te geven. Je mag gewoon even mijmeren, zonder van die gedachte een zekerheid te maken.

Als de toekomst eerst een no go area voelt

Na het verlies van je kind kan de toekomst pijnlijk zijn. Een plan maken betekent soms dat je opnieuw merkt dat je kind daar niet op de manier bij zal zijn waarop je had gehoopt.

Ik herken die vraag uit mijn eigen leven als mama van Jasmijn, Tom en Tim. Ook in mijn begeleiding van vrouwen na baby- en kindverlies hoor ik hoe ingewikkeld het kan zijn om weer iets te willen. Niet omdat hun kind minder belangrijk wordt, maar omdat verlangen naar het leven en verlangen naar je kind naast elkaar bestaan.

Misschien begint vooruitkijken voor jou nog niet bij een groot plan. Misschien begint het met toelaten dat je vandaag iets fijn vond. Of dat je nieuwsgierig bent naar iets wat komen gaat. Je mag leven met je kind in je gedachten, ook wanneer je niet weet hoe dat er precies uit gaat zien.

Geef het mijmeren een plek die bij jou past

Je hoeft deze gedachten niet voor jezelf te houden. Je kunt de naam van je kind noemen in een gesprek, een herinnering opschrijven of tegen iemand zeggen: ‘Ik vroeg me vandaag af hoe oud mijn kind nu zou zijn.’

Je mag ook besluiten dat een gedachte alleen van jou is. Er hoeft geen ritueel of betekenisvol moment van gemaakt te worden. Soms is mijmeren gewoon dat: een paar minuten waarin je aan je kind denkt.

En misschien merk je daarna dat je aandacht weer naar het leven van vandaag gaat. Ook dat mag. Je kind gaat met je mee; je hoeft niet in die gedachte te blijven om verbonden te zijn.

Veelgestelde vragen over mijmeren na kindverlies

Is het normaal dat ik me afvraag wie mijn overleden kind geworden zou zijn?

Ja, veel ouders denken aan de leeftijd, het karakter of de momenten die ze met hun kind hadden willen meemaken. Hoe vaak dat gebeurt en hoe het voelt, verschilt per ouder.

Doe ik mezelf pijn door over die gemiste toekomst na te denken?

Dat kun je alleen zelf voelen. Mijmeren kan tegelijk warm en pijnlijk zijn. Als je merkt dat het op een bepaald moment te veel is, mag je stoppen en later terugkomen bij die gedachte. Je hoeft jezelf er niet doorheen te duwen.

Mag ik ook lachen om wat ik me over mijn kind voorstel?

Ja. Je mag je kind met liefde en humor in gedachten hebben. Een glimlach doet niets af aan je gemis.

Hoe praat ik hierover met iemand anders?

Je kunt beginnen met één concrete gedachte: ‘Ik zag vandaag een kind van de leeftijd die mijn kind nu zou hebben.’ Je mag erbij zeggen wat je nodig hebt, bijvoorbeeld: ‘Ik wil dit alleen even delen. Je hoeft geen antwoord te hebben.’

Samen ruimte maken voor je kind én je leven

Misschien herken je dit: je wilt vrijuit over je kind kunnen praten, maar ook over werk, je relatie of iets waar je weer zin in krijgt. Binnen Ruimte voor Leven na Verlies ontmoet je vrouwen bij wie die onderwerpen naast elkaar mogen bestaan. Je hoeft niet te kiezen tussen je kind blijven missen en je leven weer ruimte geven.

Liefs,
Desirée