Schuldig voelen bij geluk na stilgeboorte
Je hebt een fijne middag. Je lacht zo hard dat je even nergens anders aan denkt. En dan, misschien op weg naar huis, komt de gedachte: Hoe kon ik zo genieten terwijl mijn kind er niet is?
Na een stilgeboorte kan schuldgevoel juist opkomen wanneer het even goed met je gaat. Dat betekent niet dat je iets verkeerd hebt gedaan. Een fijn moment zegt niets over hoeveel je van je kind houdt of hoe vaak je je kind mist.
Waarom kan geluk na stilgeboorte schuldig voelen?
Soms lijkt verdriet het enige zichtbare bewijs van liefde. Als je lacht, kan het voelen alsof je iets van die liefde loslaat. Misschien vraagt iemand ook nog: “Gaat het dus weer beter?” Terwijl die ene middag niets vertelt over de rest van jouw dag, laat staan over jouw band met je kind.
Je kunt weten dat je mag genieten en je toch schuldig voelen. Gevoel laat zich niet altijd overtuigen door een logisch antwoord.
Toen mijn zoons Tom en Tim stilgeboren werden, veranderde mijn leven. Eerder had ik mijn dochter Jasmijn verloren door een miskraam. Zij horen alle drie nog steeds bij mij. En ik kan ook intens gelukkig zijn. Het heeft tijd gekost om die twee waarheden naast elkaar te laten bestaan.
Wat zegt een fijne dag over je liefde voor je kind?
Een fijne dag is een fijne dag. Geen oordeel over je moederschap.
Je hebt misschien gelachen, lekker gegeten of je verheugd op iets dat eraan komt. Daarna kun je je kind missen. Dat maakt het plezier niet onecht. En het plezier maakt je kind niet minder belangrijk.
Misschien helpt het om op zo’n moment preciezer te zeggen wat er gebeurt: Ik voel me schuldig omdat ik genoot. Je hoeft dat gevoel niet meteen weg te krijgen. Je kunt wel onderzoeken of de gedachte erachter klopt: Heb ik mijn kind werkelijk achtergelaten door vandaag te lachen?
Voor mij is het antwoord nee. Jasmijn, Tom en Tim gaan niet uit mijn leven weg wanneer mijn leven mooi is.
Wat kun je doen als het schuldgevoel ineens opkomt?
Je hoeft geen groot besluit over je toekomst te nemen. Begin bij het moment zelf.
Merk op wat je dacht vlak voordat het schuldgevoel kwam. Was het: Ik heb even niet aan mijn kind gedacht? Of: Anderen zullen denken dat ik eroverheen ben? Die gedachten vragen elk iets anders. Bij de eerste wil je misschien even bewust bij je kind stilstaan. Bij de tweede wil je misschien tegen iemand zeggen dat een lach niet je hele verhaal is.
Je mag ook niets doen. Soms is het genoeg om te merken: Dit gevoel is er nu, zonder dat het hoeft te bepalen of je morgen opnieuw iets fijns mag doen.
In Hoe leef je verder na stilgeboorte of miskraam? schrijf ik meer over zulke kleine stappen in gewone dagen.
Veelgestelde vragen over schuldgevoel en geluk na stilgeboorte
Is het normaal dat ik me schuldig voel als ik weer lach?
Sommige ouders herkennen dat schuldgevoel. Het kan opkomen wanneer lachen voelt alsof je verder van je kind af raakt. Het gevoel is echt, maar een lach is geen bewijs dat je je kind vergeet.
Betekent een goede dag dat mijn verdriet voorbij is?
Nee. Eén dag laat niet zien hoe het altijd met je gaat. Gemis kan er zijn op goede dagen, of later onverwacht terugkomen.
Mag ik gelukkig zijn en mijn kind blijven missen?
Ja. Je hoeft niet voor één van beide te kiezen. Je kind kan bij je leven blijven horen terwijl er ook ruimte ontstaat voor plezier, plannen en geluk.
Je hoeft dit gevoel niet alleen uit te leggen
Juist die snelle omslag van lachen naar schuldgevoel is soms lastig onder woorden te brengen. In mijn podcast Wanneer moederschap anders gaat hoor je gesprekken over baby- en kindverlies én over het leven dat doorgaat. Ook schuldgevoel, genieten en de vragen die je misschien niet hardop stelt, mogen daarin bestaan. Je kunt luisteren zonder zelf iets te hoeven vertellen.
Desirée van Nieuwenhoven is mama van Jasmijn, Tom en Tim, auteur van Stilgeboren, spreker en begeleider van vrouwen na baby- en kindverlies.
