Je stilgeboorte is jaren geleden. Is het te laat voor hulp?

Je kindje werd twintig jaar geleden stil geboren. Of dertig. Of veertig. Je hebt het een plek gegeven, dacht je. Je ging door, want dat moest. En toch schuurt het soms. Bij een geboortekaartje, bij een liedje of bij die ene vraag die je niet zag aankomen: hoeveel kinderen heb je?

Is je stilgeboorte jaren geleden en vraag je je af of je nog ergens mag aankloppen? Het antwoord is ja. Het is nooit te laat.

Een stilgeboorte jaren geleden kan nog steeds schuren

Veel moeders hebben hun verlies geparkeerd. Niet uit onverschilligheid, maar om te overleven. Er moest gewerkt worden, er waren andere kinderen, en de omgeving vond het na een paar weken wel weer genoeg. Dus zette je het weg. Netjes, op een plank, ergens achter in je hoofd.

Maar geparkeerd is iets anders dan een plek geven. Wat geparkeerd staat, blijft drukken. Soms jarenlang zacht, en dan ineens hard.

Na twintig jaar alsnog: wat er dan gebeurt

Op dit moment begeleid ik een vrouw van 52. Haar zoon werd twintig jaar geleden stil geboren. Ze ging naar psychologen en naar de GGZ, en deed echt haar best. Toch bleef het ergens hangen.

Bij mij maakt ze nu meters. Ze voelt zich gezien en gehoord. En onlangs zei ze iets wat me diep raakte: “Jij snapt mij, want jij hebt hetzelfde meegemaakt.”

Dat is geen kritiek op haar psychologen. Die deden hun werk. Maar soms mist er iets wat je niet uit een studieboek haalt: iemand die van binnen weet hoe het is om je kindje stil ter wereld te brengen. Iemand bij wie je niets hoeft uit te leggen.

Een andere vrouw vond me via Instagram. Ook zij had het verlies van haar stilgeboren zoon jarenlang weggezet. Ze voelde dat het schuurde en dat ze er iets mee wilde. Niet omdat het slecht met haar ging. Juist omdat ze voelde dat er meer ruimte kon zijn.

Twintig jaar, en nog steeds moeder

Bij mij is het ook twintig jaar geleden. Mijn zoon Tom werd in 2006 stil geboren, zijn broertje Tim een jaar later. En weet je wat ik in al die jaren heb geleerd? Het wordt niet minder. Het wordt anders.

De liefde blijft even groot. Maar het gewicht verschuift. Van iets wat je beschermt tegen de wereld, naar iets wat je bij je draagt. Licht genoeg om mee te leven, en echt genoeg om je kind nooit te vergeten.

Want je hoeft je kind niet los te laten om verder te leven. Je mag het anders vasthouden.

Waarom het nooit te laat is

Ook na twintig of veertig jaar kan er nog iets in beweging komen. Soms is dat zelfs het beste moment. Je bent sterker dan toen en je hebt meer woorden. Bovendien hoef je niet meer te overleven, dus is er eindelijk ruimte om te voelen.

Vaak begint het met iets kleins. Een verjaardag die anders voelt, een dochter die zwanger wordt of een artikel in de krant. Dan merk je ineens: hier wil ik iets mee. Dat gevoel mag je serieus nemen.

Je eerste stap, ook na al die jaren

Je hoeft niet te weten wat je wilt bespreken. En je hoeft ook geen verhaal klaar te hebben. Begin gewoon met een gesprek, en vertel hoe je kindje heet. Dat alleen al doet vaak meer dan je denkt.

Is jouw stilgeboorte jaren geleden en schuurt het nog? Dan ben je welkom. Precies zoals je nu bent.

Benieuwd wat dat voor jou kan betekenen? Lees over mijn 1:1 begeleiding of plan een kennismaking.