Goedmakertje na babyverlies: waarom dat woord zo hard aankomt

“Misschien wordt het volgende kindje een goedmakertje.”

Iemand zei het vast goed bedoeld. En toch sloeg het in als een mokerslag.

Een goedmakertje na babyverlies. Alsof jouw kindje dat stierf iets was dat goedgemaakt moest worden. Alsof een nieuwe baby de vorige vervangt. Want zo voelt dat woord, hoe lief het ook bedoeld is.

Dat is het niet. Dat zal het nooit zijn.

Goedmakertje na babyverlies: een woord met de beste bedoelingen

Mensen willen je troosten. Ze zien je verdriet en weten niet waar ze het laten moeten. Dus grijpen ze naar hoop, naar de toekomst, naar het idee dat een volgend kindje alles weer heel maakt.

Maar jouw kindje was geen breuk in een serviesje. Het was een mens. Met een naam, of met een naam die je in stilte koos. Met een plek in jouw lichaam en in jouw hart.

Een nieuw kindje kan zoveel zijn. Vreugde, hoop, een nieuw begin. Maar nooit een vervanging, want het ene kind maakt het andere niet goed.

Wat dat woord met je doet

Het maakt je verdriet klein. Daarom doet het zo’n pijn.

Als iemand “goedmakertje” zegt, hoor jij iets anders. Je hoort dat je verdriet nu wel klaar mag zijn. Of dat dat kindje minder telde. En soms klinkt er door: ga maar door, alsof er niets gebeurd is.

Terwijl jij weet dat er juist alles gebeurd is. Je werd moeder en je verloor je kind. Die twee dingen blijven, ook als er ooit een nieuw kindje komt.

Je mag het anders voelen dan je omgeving

Je hoeft het woord niet te slikken. En je hoeft ook niemand te overtuigen die het niet snapt.

Soms helpt het om iets terug te zeggen. Rustig, maar duidelijk. Bijvoorbeeld: “Ik snap dat je het lief bedoelt. Maar mijn kindje hoeft niet goedgemaakt te worden. Het hoort er gewoon bij.”

En soms heb je daar de energie niet voor. Dan mag je ook gewoon zwijgen en het laten gaan. Jij bepaalt wat je doet met andermans woorden.

Een nieuw kindje naast jouw verlies

Een regenboog na de storm, zo noemen sommige mensen een kindje na verlies. Mooi gezegd. Toch klopt het niet helemaal, want de storm verdwijnt niet. De storm en de zon bestaan naast elkaar.

Jouw volgende kindje krijgt zijn eigen plek. Niet de plek van het kindje dat stierf, maar een plek ernaast. Twee kinderen, twee verhalen, allebei van jou.

Zo draag je beiden mee. Het kindje dat er niet meer is en het kindje dat misschien nog komt. Geen goedmakertje, maar een eigen mens met een eigen naam.

Voel je je daarbij ook schuldig, alsof blij zijn niet mag? Lees dan hoe schuldgevoel na babyverlies werkt en waarom die stem liegt.

Dat is geen tegenstelling. Dat is moederschap, in al zijn lagen.

Vrouwen die begrijpen wat jij voelt? Sluit je aan bij de Stillborn Sisterhood of begin hier gratis.