Het woord valt regelmatig. In gesprekken, in het nieuws, bij vriendinnen. Maar niemand legt het echt uit. Niemand praat er openlijk over. En dus weet je eigenlijk niet zo goed wat het inhoudt, hoe het voelt, wat er gebeurt.
Totdat het jou overkomt. Of iemand van wie je houdt.
Dit blog is er voor beide. Voor de vrouw die zich oriënteert. Voor de vrouw die het net heeft meegemaakt. En voor iedereen die begrijpen wil wat er achter dat kleine, zware woord schuilgaat.
Wat is een miskraam?
Een miskraam is het verlies van een zwangerschap voor de twintigste week. In Nederland eindigt ongeveer 10 tot 15 procent van alle zwangerschappen in een miskraam. Veel vaker dan mensen denken.
Toch wordt er nauwelijks over gesproken. Vrouwen houden het stil. Wachten tot ze twaalf weken zijn voordat ze het vertellen. En als het dan misgaat, staat ze er alleen voor. Terwijl de wereld gewoon doordraait.
Een miskraam is medisch gezien het vroeg beëindigen van een zwangerschap. Maar voor de vrouw die het meemaakt, is het het verlies van een kindje. Van een toekomst. Van een droom die al heel concreet was.
Wat is het verschil tussen een miskraam en een stilgeboorte?
Een miskraam vindt plaats voor twintig weken zwangerschap. Een stilgeboorte is het verlies van een kindje na twintig weken, of bij een geboortegewicht van meer dan 500 gram.
Het onderscheid klinkt medisch en koud. En dat is het ook. Want het verlies voelt in beide gevallen enorm. Het moment waarop de grens ligt, maakt het verdriet niet kleiner.
Ik verloor Jasmijn door een miskraam. Tom en Tim zijn stilgeboren. Alle drie waren ze mijn kindjes. Alle drie waren ze echt.
Hoe voelt een miskraam?
Fysiek verschilt het per situatie. Een vroege miskraam kan voelen als een zware menstruatie, met krampen en bloedverlies. Een latere miskraam kan meer lijken op een bevalling. Soms krijg je medicatie. Soms een curettage.
Het lichaam weet wat het verloren heeft. De hormonen dalen. De borsten die misschien al begonnen te veranderen, trekken zich terug. Je lichaam rouwt mee, ook al is dat aan niemand te zien.
Emotioneel is het anders voor elke vrouw. Sommige vrouwen voelen verdriet meteen, heftig en overweldigend. Anderen verdoven eerst. Weer anderen voelen zich schuldig. Vragen zich af wat ze verkeerd hebben gedaan. Terwijl het antwoord bijna altijd hetzelfde is: niets.
Waarom wordt er zo weinig over gepraat?
Omdat het taboe is. Dat klinkt groot en abstract, maar het is heel concreet. Vrouwen vertellen hun zwangerschap pas na de twaalf weken. Dat betekent: als het daarvoor misgaat, heeft bijna niemand geweten dat ze zwanger was. En dan hoeft ze ook niets te vertellen.
Ze draagt het alleen.
Terwijl ze het hardst steun nodig heeft. Terwijl haar lichaam herstelt, haar hart verdrietig is en haar hoofd maar doorgaat met vragen.
Het taboe beschermt niemand. Het isoleert alleen maar.
Wat kun je doen als het jou overkomt?
Geef het een naam. Geef je kindje een naam, ook als het een miskraam was. Een naam maakt iets tastbaar. Mijn dochter heet Jasmijn. Ze was er. Ze is er nog, op een andere manier.
Praat erover. Met iemand die het begrijpt. Dat hoeft geen therapeut te zijn. Maar zoek een vrouw die het heeft meegemaakt, of een plek waar je het kwijt kunt zonder dat iemand zegt dat het vroeg was of dat het een reden had.
Weet dat je niet alleen bent. Meer vrouwen om je heen hebben dit meegemaakt dan je denkt. Ze zwijgen alleen. Maar ze begrijpen je.
Het taboe doorbreken begint bij praten
Elk gesprek over miskraam en stilgeboorte maakt het onderwerp een klein beetje minder zwaar. Niet minder verdrietig. Maar minder onbespreekbaar.
Jij kunt daarin bijdragen. Door te vragen. Door te luisteren. Door niet weg te kijken als iemand het noemt.
En als je zelf een kindje verloren hebt: jij bent moeder. Ook zonder je kindje thuis. Dat verandert nooit.
Meer weten over leven mét verlies? Lees het boek Stilgeboren, of volg me op Instagram. Ik deel er elke week over. Eerlijk, licht en toekomstgericht.
