Wat zeg je tegen iemand die een miskraam heeft gehad? Een eerlijk antwoord.

Je wilt iets zeggen. Maar je weet niet wat.

Je vriendin heeft een miskraam gehad. Of je zus. Of je collega. En jij staat daar, met de beste bedoelingen ter wereld, en je weet niet hoe je haar moet benaderen zonder iets verkeerds te zeggen.

Dat is menselijk. Het onderwerp miskraam is omgeven door stilte, door ongemak, door een collectief niet-weten. Niemand leert je wat je moet zeggen als iemand een kindje verliest dat nog niet eens een naam had.

Maar die stilte doet pijn. Meer pijn dan je denkt.

Wat ze voelt als jij niks zegt

Als jij niet reageert, haar niet belt, het niet noemt, voelt zij dat als: het telt niet. Mijn kindje telde niet. Mijn verlies is te klein om over te praten.

Dat is niet wat jij bedoelt. Maar dat is wel wat ze voelt.

De stilte rondom miskraam en stilgeboorte is een van de zwaarste dingen voor de vrouwen die het meemaken. Niet alleen het verlies zelf. Maar het gevoel dat niemand het erkent.

Jij kunt dat doorbreken. Met een paar woorden.

Wat je NIET moet zeggen

Goed bedoeld, maar schadelijk:

“Het was nog vroeg.” Alsof vroeg betekent: minder erg. Voor haar was dit al haar kindje. Vanaf dag één.

“Je kunt altijd nog een keer proberen.” Ze wil dit kindje. Niet een volgend.

“Alles heeft een reden.” Er is geen reden die dit goed maakt.

“Je moet sterk zijn.” Ze mag ook instorten. Ze mag verdrietig zijn. Dat is geen zwakte.

“Misschien was er iets mis mee.” Dit zegt niets troostends. Het suggereert dat het maar goed ook was.

Herken je ze? Bijna iedereen heeft ze al een keer gezegd. Dat maakt je niet slecht. Maar het helpt om te weten wat er beter is.

Wat je WEL kunt zeggen

Je hoeft geen grote woorden te hebben. Kleine woorden volstaan.

“Ik heb gehoord wat er is gebeurd. Ik ben zo verdrietig voor je.”

“Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik wilde je laten weten dat ik aan je denk.”

“Hoe gaat het nu met je? Niet zoals het hoort. Maar echt.”

En als haar kindje een naam heeft, noem die naam dan. Gewoon. “Hoe is het met jou, na het verlies van Jasmijn?” Dat kleine gebaar is groter dan je denkt. Die naam noemen is zeggen: jouw kindje heeft bestaan. Jouw kindje telt.

Wat als ze er niet over wil praten?

Dan geeft ze dat wel aan. Maar de meeste vrouwen willen er wel over praten. Ze durven alleen niet als eerste te beginnen, omdat ze bang zijn om te zwaar te zijn. Om te veel te zijn.

Jij mag die opening geven. Jij mag vragen. Jij mag er zijn.

Je hoeft het niet op te lossen. Je hoeft niets te zeggen dat de pijn wegmaakt. Dat kan toch niet. Maar er zijn, luisteren, erkennen: dat kan wel. En het betekent alles.

En daarna?

Een miskraam of stilgeboorte verdwijnt niet na een paar weken. De uitgerekende datum komt. De verjaardag van het kindje. Moederdag. Kerst.

Denk aan haar op die momenten. Een appje. Een kaartje. “Ik dacht aan je vandaag. En aan je kindje.” Meer hoeft niet.

Ze zal het nooit vergeten. En jij ook niet meer.

Samen herdenken? Kom naar de Dag Babyverlies of sluit je aan bij de Stillborn Sisterhood.