Moet je jouw stilgeboorte delen om het bespreekbaar te maken?
Iemand zegt dat het goed zou zijn als meer vrouwen over stilgeboorte vertellen. Je begrijpt waarom. Misschien wil je zelf ook dat mensen beter weten wat het verlies van een baby betekent.
Maar moet jij dan jouw verhaal vertellen?
Nee. Stilgeboorte bespreekbaar maken betekent niet dat iedere moeder haar ervaring openbaar moet delen. Je mag vertellen, alleen luisteren, de naam van je kind noemen of je verhaal helemaal voor jezelf houden. De keuze is van jou.
Je kind mag genoemd worden zonder dat jij alles vertelt
Misschien wil je dat je familie de naam van je baby onthoudt, maar wil je niet opnieuw beschrijven wat er in het ziekenhuis is gebeurd. Misschien vertel je een vriendin veel, terwijl je op je werk één zin genoeg vindt.
Dat is geen tegenstrijdigheid. Er is een verschil tussen ruimte vragen voor je kind en alle details van het verlies delen.
Je kunt bijvoorbeeld zeggen: “Ik vind het fijn als jullie Tom blijven noemen. Over de geboorte wil ik het vandaag niet hebben.” Daarmee maak je iets bespreekbaar én geef je je grens aan.
In hoe je omgaat met onbegrip uit je omgeving na babyverlies lees je meer over die behoefte om je kind wel genoemd te horen, zonder altijd een gesprek te willen voeren.
Waarom ik zelf wel in het openbaar spreek
Ik ben mama van Jasmijn, Tom en Tim. Jasmijn verloor ik door een miskraam; Tom en Tim werden stilgeboren. Lange tijd merkte ik hoe weinig vanzelfsprekende ruimte er was om over mijn kinderen én het leven daarna te praten.
Daarom koos ik ervoor om te schrijven, een podcast te maken en als spreker over baby- en kindverlies gesprekken op gang te brengen. Ik wil dat ouders niet steeds hoeven uit te leggen waarom hun kind bij hun leven blijft horen.
Dat is mijn keuze. Het is geen opdracht aan jou. Mijn verhaal delen mag ertoe bijdragen dat jij minder hoeft uit te leggen, ook als je zelf liever buiten de schijnwerpers blijft.
Ook luisteren kan een gesprek veranderen
Misschien leest een collega een verhaal en vraagt daarna minder snel of het “al beter gaat”. Misschien leert een vriendin dat zij de naam van een overleden kind gewoon mag noemen. Misschien hoort een moeder voor het eerst iemand praten over weer genieten van het leven terwijl haar kind nog steeds wordt gemist.
Daarvoor hoef jij je eigen ervaring niet openbaar te maken. Je kunt iemand een artikel sturen, samen een gesprek beluisteren of zeggen: “Dit legt beter uit wat ik bedoel.” En je kunt besluiten helemaal niets te doen. Ook dat mag.
Stilgeboorte wordt bespreekbaarder wanneer er ruimte is voor verschillende keuzes: praten, vragen, luisteren én stilte die door de ouder zelf gekozen is.
Veelgestelde vragen over praten over stilgeboorte
Moet ik vertellen wat er precies is gebeurd?
Nee. Je mag je kind noemen zonder de medische gebeurtenissen, de geboorte of het afscheid te beschrijven. Jij bepaalt welke delen van je verhaal je deelt.
Wat als ik eerst wel wilde praten en nu niet meer?
Dan mag je dat zeggen. Je behoefte kan veranderen per moment en per persoon. Eerder iets verteld hebben verplicht je niet om er altijd opnieuw over te praten.
Kan ik het onderwerp bespreekbaar maken zonder mijn eigen verhaal te delen?
Ja. Je kunt luisteren, een passende blog of podcast delen, of iemand laten weten dat vragen stellen welkom is. En je hoeft ook geen actieve rol te nemen als dat niet bij je past.
Wil je eerst horen hoe gesprekken over verlies én verder leven kunnen klinken? In mijn podcast Wanneer het moederschap anders gaat kun je luisteren zonder zelf iets te hoeven vertellen.
