Je bent niet de enige. Maar dat weet jij misschien nog niet.

Focus keyphrase: stilgeboorte bespreekbaar maken

Je bent niet de enige die dit draagt. Maar in die stille kamer, na het ziekenhuis, na de begrafenis, na de crematie, voelt het zo.

Stilgeboorte bespreekbaar maken begint bij één vrouw die hardop durft te zeggen: dit is mij overkomen.

Ik ben die vrouw.

Mijn verhaal begon met hoop

Mijn miskraam was al een verlies. Ik wist dat het kon. Maar toch. Die droom die eindigde met een bloeding op het toilet. Dat doet iets met je.

De zwangerschap erna was spannend. Maar ook zo bijzonder. Voor het eerst dat hartje horen. Gel op mijn buik. Mijn kindje zien bewegen op het scherm. Het maakte me een gelukkige Desirée.

Totdat mijn bloeddruk begon te stijgen. Week 19. Iets wat niet hoort in een zwangerschap. Op vakantie in Frankrijk werd ik doodziek. In allerijl terug naar Nederland. Met 170 kilometer per uur per ambulance naar het UMCG in Groningen.

Artsen vreesden voor mijn leven.

Wat niemand je vertelt over HELLP-syndroom

HELLP-syndroom is de ernstigste vorm van zwangerschapsvergiftiging. Mijn organen werden aangetast. De enige remedie was de bevalling inzetten. Dat betekende Tom loslaten om zelf te blijven leven.

Tom overleed. 23 weken en 5 dagen. 340 gram. Een witte roos bij zijn crematie.

Een jaar later Tim. Hetzelfde ziektebeeld. 10 dagen verder in de zwangerschap. Maar hetzelfde resultaat. Zonnebloem bij zijn crematie.

Beide keren dacht ik: ik ben de enige die dit overkomt. Ik had er nog nooit van gehoord. Niemand in mijn omgeving ook.

Maar ik was niet de enige.

Stilgeboorte bespreekbaar maken begint met eerlijkheid

1 op de 5 zwangerschappen eindigt in een miskraam. Dagelijks worden in Nederland zo’n 10 baby’s doodgeboren. Toch zwijgt de meerderheid.

Want de omgeving weet niet wat te zeggen. Want het dichtbij komt. Want het rauw is. Want vrouwen leren al vroeg: maak het niet te groot. Zet het een plekje. Ga verder.

Maar een kindje geef je geen plekje. Een theeglas geef je een plekje in een kast. Je kindje niet.

En toch lopen er elke dag vrouwen rond die hun verlies klein houden. Die de naam van hun kindje niet uitspreken omdat de sfeer dan zwaar wordt. Die doen alsof het goed gaat terwijl er van binnen een moeder huilt die nooit gezien wordt.

Dat is wat er verandert als stilgeboorte bespreekbaar wordt.

Waarom ik Dag Babyverlies oprichtte

Ik leerde dat het eenzaam is als je dit meemaakt. Hoe lief en warm vriendinnen ook zijn. Pas als je het echt hebt meegemaakt voel je waar andere vrouwen doorheen gaan.

Daarom is er Dag Babyverlies. Op 7 juni opent Bilderberg Hotel De Keizerskroon in Apeldoorn voor de vierde keer zijn deuren. Voor elke vrouw die een stilgeboorte of miskraam heeft meegemaakt. Kort geleden of al jaren geleden.

Niet als rouwdag. Niet als therapiesessie. Maar als dag waarop jij gewoon moeder bent. Zonder uitleg. Zonder verantwoording. Zonder fronsende wenkbrauwen.

Want hier begrijpen we elkaar met één blik.

Er zijn vrouwen die geen enkele editie hebben gemist. Niet omdat ze er nog steeds zo verdrietig van worden. Maar omdat het helpt. Omdat je hier niet hoeft uit te leggen. Omdat je hier ongeremd over je kindje mag praten, zijn naam mag noemen, mag lachen én mag huilen.

Jij bent moeder. Ook als niemand het ziet. Ook als de wereld doorging alsof er niets was. Ook als jouw kindje nooit een adem heeft gehaald.

Wil jij er ook bij zijn op 7 juni? Lees meer over Dag Babyverlies of ontdek hoe je je kindje verweven kunt houden in je leven.